Uf der Gemsjagd (Franz Stadelmann)

Früeh am Morge öbs tuet tage gohni zu mim Standplatz ue. I ha nähmlech geschter z’Obe Gemschi gseh dert näb dr Flueh. Dert isch drum äs schwachs derbi, das sött drus, süsch geits no i.

Plötzlech trohle chlini Steine, d’Spannig stiegt mis Härz wie’s schlot. Chunnt das Tierli, wo ni meine, nei, es isch es Kitz wo steit. Wüu i doch e Weidmann bi, schiess i nid, das schmärzti mi.

Gemsi gsehni grad es Dotze, d’Leitgeiss pfifft u aus isch furt. Nur das Chrankne steit bim Grotze, i Gedanke ghöri Wort. D’Winterszyt isch nüm für mi, Weidmanns dank, i bitte di.



Uf em Heiwäg
(Jean Clémençon)

I chume us dr Frömdi hei, mis Härz isch vou Verlange. Goh s’Wägli uf, uf ruuche Stei u s’Gschoui nimmt mi gfange. Höch ufem Hubu blieb i stoh u tue e chli verschnuufe. I gseh dr Wäg zum Dörfli goh, wyt grüessts vo unge ufe.

I höckle uf ne Stei am Wäg, gseh s’Dörfli vor mir liege. Wie mängisch bini übre Stäg hie uf die Höchi gstiege. I häuem frohem Übermuet, ha fröhlech chönne jutze, im Mutzli und em Wätterhuet, mit Geissli und mit Butze.

Jo Dörfli i bi ume do, i ha di nid vergässe. Ha d’Schönheit vo dr Wäut verloh, mi bsunne uf mis Wäse. I ghöre i mis Dörfli hei zu mine aute Fründe, u zeigt üs d’Wäut ou auerlei, chasch nur ei Heimat finge.

Letzte Änderung: 11. April, 2018